Home

  

ยังจำความรู้สึกเวลาวิ่งแข่งร้อยเมตรได้ไหมครับ?

นับจากเสียงสัญญาณออกตัวดังขึ้น เรื่องต่างๆ เหมือนจะหายไปจากใจ มีเพียงแต่เสียงหัวใจเต้นและความคิดที่ต้องวิ่งให้เร็วที่สุด เร็วที่สุด เร็วกว่าคนอื่นๆ แรงทั้งหมดที่มีลงไปที่ขาและการก้าว เพื่อเข้าเส้นชัยเป็นที่หนึ่ง
Kaori เป็นเด็กสาวที่กำลังวิ่งร้อยเมตร แต่ไม่ใช่เพื่อแข่งกับคนอื่น เธอวิ่งแข่งกับเวลาของตัวเอง

วัยรุ่นเป็นวัยที่เต็มไปด้วยเรื่องราว ทุกสิ่งที่ผ่านเข้ามาดูตื่นตาตื่นใจ เพราะเขาเธอเหล่านั้นเพิ่งแรกพ้นออกจากอ้อมอกพ่อแม่ที่คอยปกป้องมานาน เพื่อเริ่มเรียนรู้ความเป็นตัวตนของตัวเองและปฏิสัมพันธ์กับโลกรอบข้าง
เพราะยังเดียงสาต่อโลก ยังผ่านชีวิตไม่มาก ความคิดและเหตุผลอาจจะไม่พอเพียงในการตัดสินใจต่อเรื่องต่างๆ  สิ่งที่พอจะพึ่งพาได้คืออารมณ์ตนเองซึ่งตอบสนองไปตามสัญชาติญาณ ดังนั้น เราจะพบเจอเรื่องราวที่เกี่ยวข้องกับอารมณ์มากกว่าเหตุผลในช่วงวัยเหล่านี้ และสิ่งที่ใกล้ชิดกับอารมณ์มากที่สุดคงไม่พ้นความรักและดนตรี

วัยรุ่นแม้ดูเหมือนไม่อีนังขังขอบทุกข์ร้อนกับปัญหาต่างๆ แต่ก็มีบ้างที่เปราะบาง Arima Kousai เด็กหนุ่มที่เมื่อหลายปีก่อนเคยเป็นอดีตนักเปียโนดาวรุ่ง แต่ตอนนี้เขากลายเป็นนักเรียนปกติธรรมดาคนหนึ่ง เงียบและเก็บตัว ไม่สุงสิงกับคนอื่น และที่สำคัญเขา เขาหันหลังให้กับการแข่งขันเปียโนโดยสิ้นเชิง
หลายคนเสียดายฝีมือ และบอกว่าที่เขาไม่เข้าร่วมการแข่งเพราะแม่เขาที่เป็นทั้งครูและผู้สนับสนุนเสียชีวิต เขาเลยห่างหายไปจากวงการ นั่นก็เป็นส่วนหนึ่งของสาเหตุ แต่ประเด็นหลักคือเขาประสบปัญหาส่วนตัวที่สำคัญมาก นั่นคือ เขาไม่ได้ยินเสียงเปียโนในเวลาที่เขาเล่นหรือแข่งขัน

สำหรับนักดนตรี การได้ยินเสียงของเครื่องดนตรีที่เล่นมีความสำคัญมาก เสียงหนัก เบา ดัง ค่อย เร็ว ช้า กระชั้น ทิ้งห่าง ต่างมีผลต่ออารมณ์และจังหวะของเพลงไม่ว่าจะเล่นเดี่ยวหรือเป็นกลุ่ม และยิ่งเป็นดนตรีคลาสสิคที่เคร่งครัดในการตีความ สิ่งเหล่านี้เป็นสิ่งสำคัญอย่างยิ่งที่ขาดไม่ได้เลย นักดนตรีที่สูญเสียความสามารถในการฟังก็เท่ากับอนาคตของเขาดับลงอย่างแน่นอน
ปัญหานี้ของ Kousai ไม่เพียงกระทบกับการเล่นดนตรีของเขาเท่านั้น ยังกระทบกับชีวิตรอบข้างด้วย ทำให้เขาไม่อยากคบหาสมาคมใคร เก็บตัวอยู่กับเพื่อนสนิทไม่กี่คน และส่งผลกระทบต่อความมั่นคงในจิตใจอย่างมาก เขารู้สึกว่าความสามารถที่สร้างสมมาแต่เด็กกลับหายไปในพริบตาในช่วงวัยที่เป็นหัวเลี้ยวหัวต่อ วัยที่ต้องการรู้ว่าชีวิตควรจะเดินต่อไปทางไหนกันดี

แต่ก็เหมือนพรหมลิขิต สาวน้อยคนนึงโผล่เข้ามาในชีวิตเขาดั่งกับพายุฤดูร้อน เธอปรากฎกายอย่างไม่มีปี่มีขลุ่ย พร้อมคาดคั้นให้เขาลงแข่งดนตรีคู่กับเธอ เธอคนนั้นที่ชื่อว่า Miyazono Kaori สาวนักไวโอลินที่บุคลิกแตกต่างจาก Kousai อย่างสิ้นเชิง เธอสดใส ร่าเริง แก่นแก้ว ไม่แคร์สิ่งใด เธอใช้ชีวิตอย่างเต็มกำลังวัยรุ่นที่เธอมี และที่สำคัญบทเพลงที่เธอบรรเลงนั้น ทั้งร้อนแรง ทั้งเจิดจ้า เต็มไปด้วยแรงบันดาลใจ สะท้อนตัวตนของเธอออกมาชัดเจนไม่ผิดเพี้ยน
 
หลังจากสาวน้อยพยายามบังคับขู่เข็ญให้ชายหนุ่มซ้อมดนตรีด้วยกัน จนสามารถแข่งคู่กันได้เป็นครั้งแรกจบลง ก็ย่อมมีการแข่งครั้งต่อไปตามมา การซ้อมดนตรีเพื่อแข่งขันเป็นเหมือนการเดินทางย้อนอดีตที่เจ็บปวดของ Kousai การเดินทางเพื่อค้นหาและแก้ไขปมในใจเรื่องแม่ของตัวเอง แม่ของ Kousai เป็นทั้งกำลังใจในการเล่นเปียโนและแรงกดดันในการเล่นเปียโนพร้อมๆ กัน เธอเคี่ยวกรำให้เขาฝึกซ้อมอย่างไม่หยุดหย่อน ปัญหาเรื่องการได้ยินของเขาก็เนื่องมาจากการต่อต้านแม่เป็นประเด็นสำคัญ แต่สาเหตุที่แม่ต้องทำอย่างนั้น ลูกๆ อาจจะเข้าใจได้เมื่อโตขึ้น ยิ่งแข่งขันมากขึ้นๆ เขาได้พบกับเรื่องราวต่างๆ ที่ค่อยๆ ดึงตัวเองกลับมาได้อย่างช้าๆ ทีละก้าว จนเขาพร้อมจะเดินในเส้นทางนักดนตรีอาชีพอีกครั้ง ซึ่งต้องขอบคุณ Kaori ที่เป็นแรงบันดาลใจ ชักจูง และผลักดัน เขาและเธอหวังว่าจะได้เล่นดนตรีร่วมกันอีกหลายๆ ครั้งในอนาคต

Kaori เป็นเด็กสาวที่ภายนอกดูเหมือนใช้ชีวิตตามใจ ไม่มีอะไรให้กังวล แต่ลึกๆ แล้ว เธอมีเรื่องราวที่อยากบอกแต่ไม่อาจบอกได้ เธอไม่ใช่เพิ่งเคยพบกับ Kousai เป็นครั้งแรก แต่เคยผ่านหน้าค่าตากันมาก่อนนานแล้ว ถ้าความรักทำให้คนเปลี่ยนแปลงตนเองได้ เธอก็คงไม่ต่างกัน ยิ่งกว่านั้นเธอใช้ชีวิตเหมือนเทียนที่จุดไฟทั้งสองด้าน เพื่อโหมเร่งแสงแห่งชีวิตให้สว่างไสว เป็นทั้งจุดหมายให้ใครบางคนก้าวตามมาและเป็นแรงผลักดันให้เขาเดินต่อไป 
 
ยามเมื่อเราโตขึ้น ความทรงจำในวัยรุ่นมักจะเด่นชัดเสมอเมื่อนึกย้อนไป ไม่ว่าเรื่องที่นึกถึงจะน่าอับอายหรือเศร้าแค่ไหน แต่ก็ให้อบอุ่นใจอย่างประหลาดและยิ้มที่มุมปากได้เสมอ รวมถึงแสงไฟที่เด่นชัดดวงนั้นที่ชื่อ Kaori ที่ Kousai รู้สึกอบอุ่นและยิ้มได้ทุกครั้งเมื่อนึกถึง
 
บางครั้งโชคชะตาก็เหมือนกำหนดมาก่อนแล้ว พบพานเพื่อลาจาก ลาจากเพื่อพบกันใหม่

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s