Home

วันก่อนผมต้องเดินไปหาลูกค้าที่ไม่รู้จักเพื่อส่งเอกสาร เดินในความหมายที่ว่าใช้สองเท้าพาตัวเองไปยังจุดหมาย

ระหว่างทางเดินที่ผมคิดว่าถูกต้องนั้น ผมเจอน้องคนนึงเดินสวนมา เธอเดินผ่านผมได้ซักก้าวก็หันกลับมาถามผมว่ารู้จักบริษัทที่เธอหาอยู่ไหม? เธอบอกชื่อมา ผมสั่นหน้ากลับ เพราะไม่คุ้น เลยขอดูรายละเอียดก็พบว่าน่าจะอยู่ใกล้ๆ กับบริษัทลูกค้าที่ผมกำลังเดินไป

เพื่อไม่ให้การเดินทางเปล่าเปลี่ยวเกินไป ผมชวนเธอร่วมเดินไปด้วยกัน

จากจุดที่เราพบกันนั้นไปอีกราว ๑๐๐ เมตร เธอก็เจอบริษัทที่หา บริษัทลูกค้าผมอยู่ถัดไปอีกไม่กี่ช่วงตึก เธอเล่าว่าเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอเดินเลยจุดที่เราพบกันมาได้ระยะพอสมควร แต่เพราะสภาพรอบด้านเป็นทาวเฮ้าส์ ไม่มีสิ่งใดบ่งบอกว่าเป็นบริษัท เธอเลยไม่แน่ใจว่ามาถูกทางไหม จึงเดินย้อนกลับไปและพบผมตรงจุดนั้น

ผมเลยนึกถึงว่าความสำเร็จจริงๆ มันก็อยู่ตรงที่ของมันนั่นแหละ รอให้คนเดินมาหา เส้นทางไปสู่อาจจะดูไม่ใช่ ซับซ้อน แปลกแยก จนสร้างความหวาดหวั่น วิตก หรือแม้กระทั่งถอดใจ แต่ถ้าเราลองกัดฟันเดินต่อไปอีกซักนิด อาจจะพบว่าเพียงเอื้อมให้สุดมือ ก็จะถึงจุดหมายแล้ว

เก็บไว้เพื่อเตือนใจ

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s