Home

ตัดกลับมาตอนสายวันที่ 17 มิ.ย. 2556  บนเส้นทางไฮเวย์เชียงใหม่-ลำปาง

IMG_1170

แดดจ้าๆ กำลังดีใจที่ได้โลมเลียเผาผิวผมให้เกรียมขึ้นๆ ตามจำนวนกิโลเมตรที่ปั่นผ่าน ไม่ว่าจะเป็นสาย กลางวัน บ่าย อากาศที่เมืองเหนือนี้ ร้อนไม่แตกต่างจากที่กรุงเทพแต่อย่างใด ผมรู้สึกรักหลักกิโลสีขาวๆ อย่างไม่เคยเป็นมาก่อน อยากเห็นมันไวๆ เพราะมันทำให้ผมรู้ว่าเหลือระยะทางแค่ไหนกว่าจะถึงจุดหมาย ยิ่งเจอมากก็แสดงว่ายิ่งใกล้ ระหว่างนั้นในใจก็ร้องเพลง “ไกลแค่ไหนคือใกล้” ด้วยความรู้สึกตรงๆ ตามชื่อเพลงเลยคือเมื่อไหร่จะถึงลำปางวะ

IMG_1165

ยิ่งปั่นนานขึ้นๆ ผมก็เริ่มนับญาติกับอูฐได้อย่างไม่ขัดเขินเพราะทานน้ำเยอะมาก แต่ไม่มีอาการอยากเข้าห้องน้ำซักกะแอะ เจอร้านขายน้ำตรงไหนต้องเข้าไปแวะทุกที่ ดีที่กลางวันผมกระแทกท้องด้วยข้าวเหนียว น้ำพริก ผักต้ม และไก่ทอดชุดใหญ่ทำให้มีแรงพอ แต่สิ่งที่ผมกำลังเผชิญหน้าตอนนี้มันทำให้ผมต้องคิดหนักว่าแรงเราจะเหลือพอไหวไหม เพราะตอนนี้ผมกำลังปั่นข้ามเทือกเขาขุนตาล

IMG_1176

สำหรับเด็กกรุงเทพอย่างผมที่การปั่นขึ้นเนินสูงสุดคือสะพานข้ามคลองต่างๆ ในเมือง ซึ่งช่วงขึ้นไม่ได้ยาวนานมากมายนัก แป๊ปเดียวก็ลงแล้ว การปั่นขึ้นขุนตาลเรียกได้ว่าเป็นทดสอบการปั่นขึ้นเขาแบบเร่งรัดระดับ intensive course เลยทีเดียว ไม่ว่าจะเรื่องระยะทางที่เหมือนจะหาจุดหมายไม่พบ ลักษณะเส้นทางที่คดเคี้ยว ทางขึ้นที่ดูเหมือนขึ้นไปเรื่อยๆ ไม่สิ้นสุด การรักษารอบขาในการปั่นให้สัมพันธ์กับเกียร์ หลายครั้งที่ผมยอมลงจากอานมาเดินจูงจักรยานเพราะไม่มีแรงเหลือจะถีบหรือกดบันไดให้ไปต่อไป แต่สิ่งที่ผมกังวลกว่านั้นคือผมใช้เวลาปั่นขึ้นเขาช้ามาก ดูระยะทางที่เหลือตามหลักกิโลแล้ว ถ้าไม่พยายามข้ามเขาให้เร็วที่สุด คงได้กินข้าวลิงข้างทางคืนนี้แน่นอน ไม่อยากนึกสภาพนั้นเล้ย ยังไม่รวมถึงบรรดาพี่ๆ รถสิบล้อทั้งหลายที่ทำตัวเหมือนตัวประกอบของเรื่อง Fast 6 หรือไม่ก็ต้องเคยเป็นอดีตนักแข่ง F1 ตกอับแน่นอน พวกพี่ท่านทั้งหลายเหยียบคันเร่งกันสุดชีวิตเหมือนทางขึ้นเขาเป็นทางเรียบของสนาม F1 การปั่นครั้งนี้มีชีวิตของผมเป็นเดิมพันจริงๆ

IMG_1175

หลังจากเหงื่อออกจนแห้ง แห้งแล้วออก เป็นอย่างนี้ไปแล้วหลายรอบ น้ำหมดไปแล้วหลายลิตร ในใจจากที่เคยมีเรื่องราวต่างๆ ผ่านมาเข้าหัวจนตอนนี้เหลือแต่ความคิดอย่างเดียวคือปั่นต่อไป ปั่นต่อไป ผมก็มาถึงลำปางราวๆ 2 ทุ่มกว่า จัดการพาตัวเองเข้าที่พักแล้วก็เข้านอนด้วยความรวดเร็วพร้อมอาการน่องโตเล็กน้อยถึงปานกลาง

ก่อนหลับ ผมก็มาถามตัวเองว่าทำไมต้องมาเที่ยวแบบทรมานตัวเองแบบนี้หนอ

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s