Home

 คนเราเวลาอยู่ใกล้กัน มักจะทำให้มองเห็นต่างฝ่ายไม่รอบด้าน ด้วยระยะ ด้วยความรู้สึก ทำให้การมองและพิจารณาพร่าเลือนไปบ้าง แต่พอออกห่างกันกลับทำให้เข้าใจอีกฝ่ายมากขึ้น และเข้าใจว่าเราก็ต้องพัฒนาตัวเราด้วยเช่นกัน 

ขอบคุณความขัดแย้งที่ทำให้เรารู้ได้ว่าที่เรียกว่า “เพื่อน” เมื่อก่อนนั้น จริงๆ แล้วเค้าเป็นเช่นไร และที่เรียกว่า “เพื่อน” ในปัจจุบันนั้นมีค่าขนาดไหน รวมถึงคนที่ใช้ปากทำงานกับลงแรงทำงานนั้นแตกต่างกันอย่างไร

เมื่อเราเผชิญกับสิ่งใหม่ๆ ที่เหนือกว่าความเข้าใจเดิมๆ ที่รู้มา และหากไม่สามารถหลบเลี่ยงการเผชิญหน้าได้  ปฎิกริยาตอบสนองก็จะเกิดขึ้นได้สองอย่าง

เข้าหาสิ่งใหม่ๆ นั้นด้วยความรู้สึกสดใหม่ เหมือนเด็กได้ลองของเล่นชิ้นใหม่ที่แม้จะยังไม่รู้จะเล่นอย่างไร  ใช้ความรู้สึกเป็นตัวนำทางไป เหมือนแก้วน้ำที่มีความว่างตลอด

เมินเฉย ไม่สนใจ และไม่ยอมรับ ซึ่งคนประเภทนี้จะคล้ายๆ กับน้ำเต็มแก้วที่ไม่ยอมเทน้ำตัวเองทิ้งบ้างเพื่อเรียนรู้สิ่งใหม่ๆ  หลายๆ คนเป็นแบบนี้ แม้จะพร่ำบอกคนอื่นว่าตัวเองเป็นคนที่ชอบเรียนรู้ และเคารพความรู้ของคนอื่น

คนประเภทแรกมักจะไปรอดในสถานการณ์ต่างๆ และสามารถลุยด้วยตัวคนเดียวได้สบายๆ

นอกจากนี้ ความเคารพนอบน้อมนั้นไม่เคยให้โทษแก่ใคร มีแต่ความเอ็นดูที่ตอบแทนกลับมา

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s