Home

สมชายนั่งมองเวลาจากนาฬิกาข้อมือเป็นครั้งที่สามแล้วภายใน 15 นาทีที่ผ่านมา

เขารู้สึกร้อนใจต่อการนัดหมายครั้งนี้มาก เพราะนี่เป็นนัดหมายที่สำคัญ เขากำลังจะได้คำสั่งซื้อล็อตใหญ่จากลูกค้าเจ้าประจำคนนี้ และหมายมั่นปั้นมือว่านี่จะเป็นผลงานชิ้นสำคัญเพื่อเลื่อนตำแหน่งเขา แต่กลับได้ยินมาว่าบริษัทคู่แข่งก็ได้ส่งคนเข้ามาทาบทามลูกค้าคนสำคัญคนนี้ด้วยเช่นกัน

นี่จึงเป็นสาเหตุที่สมชายต้องขอนัดด่วนในวันนี้เพื่อคุยกับลูกค้าให้ชัดในเรื่องยอดสินค้าที่จะซื้อ

แต่ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกร้อนใจผิดปกติขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ใช่เพราะว่าเค้ามารอนานแล้ว แต่เค้ารู้สึกว่าเวลาในข้อมือเค้าเดินช้ากว่าปกติ เรียกว่าแทบจะหยุดเดินด้วยซ้ำ

การมองครั้งที่สาม เวลาก็ยังเป็นบ่ายสามโมงห้านาที ไม่ได้ต่างอะไรจากการมองครั้งแรกเมื่อ 15 นาทีก่อนเลย

ตอนแรกเขานึกว่านาฬิกาคงเสีย แต่เมื่อขอลองเทียบเวลากับนาฬิกาเรือนอื่น ก็ได้เวลาที่ตรงกัน

นี่ไม่น่าจะเป็นเรื่องปกติซะแล้ว

พนักงานรอบๆ ข้างเขาก็ยังทำงานเป็นปกติ ไม่มีใครรู้สึกถึงความผิดปกติแต่อย่างใด

สมชายนึกถึงหนังเรื่อง Groundhog Day ที่ตัวเอกต้องใช้ชีวิตช้ำๆ อยู่ในวันพิเศษวันหนึ่งของปีเป็นระยะเวลานาน มีแต่ตัวเองคนเดียวที่ดูเหมือนจะเข้าใจเรื่องราว แต่คนรอบข้างได้แต่ทำกิจกรรมซ้ำๆ กันทุกวัน  เค้าปลอบใจตัวเองว่าเรื่องนี้มันเป็นหนังฝรั่ง จะเกิดขึ้นในเมืองไทยได้อย่างไร

หรือเค้ากำลังอยู่ใน twightlight zone ที่เหตุการณ์แปลกๆ มักจะเกิดขึ้นเป็นประจำ แต่บริษัทนี้เค้ามาเป็นประจำ จนแทบทุกคนรู้จักเขากันหมด ตั้งแต่ยามหน้าประตูยันกรรมการผู้จัดการ เรียกว่าเค้าหลับตาเดินยังได้เลย

ผ่านไปเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว ลูกค้าเค้าก็ยังไม่ออกมารับซักที

“มันเกิดอะไรขึ้นกับเค้ากันเนี่ย” สมชายนั่งรำพึงกับตัวเองอย่างท้อใจ

ในโลกที่เข็มนาฬิกาทั้งโลกหยุดอยู่ที่บ่าย 3 ห้านาทีและ……

เขามาผิดบริษัท

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s