Home

ไม่นึกว่าตัวเองจะต้องมาเจอกับ Mid-Life Crisis ตอนอายุยังไม่ถึง 40 ดี

ปกติอาการนี้จะเกิดกับคนทำงานประจำที่ทำงานมานานและอยู่ในช่วงอายุ 40 ปี  อาการหลักๆ คือตั้งคำถามกับตัวเองว่า ทำงานไปทำไม? ทำงานไปเพื่ออะไร? เพราะทำเท่าไหร่ก็ยังไม่รู้สึกเติมเต็มซักที ไม่ได้สบายขึ้น หรือมีความสุขขึ้น จนต้องหันกลับมาถามตัวเองว่ามาถูกทางรึเปล่า

ปฎิกริยาต่อคำถามก็มีแตกต่างกันไป

-ส่วนใหญ่ก็ทำเพิกเฉยเย็นชาต่อคำถามเหล่านี้ แล้วก็ก้มหน้าก้มตาทำงานต่อไป แค่นี้ก็หาเงินไม่พอจ่ายแล้ว เดือนชนเดือนแล้ว

-บางส่วนก็พยายามขบคิดหาคำตอบแล้วก็ลืม เพราะทำงานประจำวันไม่ทัน ซึ่งคำถามนี้ก็จะคอยโผล่มากวนใจเป็นระยะๆ เมื่อเวลาผ่านไป 

-คิดเรื่อยๆ ค่อยๆ แก้ไปเรื่อยๆ จนสุดท้ายได้ข้อสรุปที่ตัวเองยอมรับหรือพอใจ

ผมแค่คิดในตอนนี้ว่า “หาสิ่งที่รักที่จะทำ และจงรักในสิ่งทำในปัจจุบันด้วย” เลือกเกิดไม่ได้นิ

ทำให้นึกถึงเพลง I still haven’t found what I’m looking for ของ U2

Bono บอกว่าเขาเดินทางไปในทุกทิศทุกทางที่ไปได้ เผชิญหน้ากับทุกสิ่งทุกอย่าง พบผู้คนหลากหลาย แต่ก็ยังไม่เจอสิ่งนั้น สิ่งที่ทำให้เขาสุขใจ ไม่ร้อนรุ่มค้นหา

แต่เขาก็ยังไม่พบ

และเขายังค้นหาต่อไป

ใส่ความเห็น

Please log in using one of these methods to post your comment:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s