ช่วงนี้เจอเพื่อนบาดเจ็บกันหลายคนตั้งแต่เล็กๆ น้อยๆ ไปจนถึงงานเข้าขนาดใหญ่
คนนึงบอกว่าจับคอร์ดกีตาร์มากไป ข้อมือซ้ายกล้ามเนี้ออักเสบ ต้องพันผ้าไว้ตลอด
อีกคนบอกว่ากล้ามเนื้อหลัีงอักเสบ แค่ก้มไปปิดก๊อกน้ำ ทำเอาต้องเข้าโรงพยาบาลไปให้หมอตรวจเล่นวันสองวัน ตอนนี้ยังต้องทำกายภาพบำบัด ไม่รู้จะหายดังเดิมเมื่อไหร่
กำลังคิดว่าร่างกายปัจจุบันของเราทำไมมันเปราะขึ้นจัง เป็นโรคแปลกๆ เยอะขึ้นจัึง
เมื่อก่อนหกล้ม หัวร้างข้างแตก ยังไม่ค่อยเป็นไรหนักหนา แต่เดี๋ยวนี้มะเร็งกลายเป็นโรคสามัญประจำบ้านกันแล้ว แถมเป็นมะเร็งแปลกๆ เช่น มะเร็งปากมดลูก มะเร็งลำไส้ เมื่อก่อนเป็นบ่อยๆ ก็มะเร็งตับ มะเร็งปอด
คิดว่าอาหารเป็นปัจจัยส่วนหนึ่งที่สำคัญ เพราะอาหารเป็นเครื่องช่วยให้ร่างกายอยู่ได้ ซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ แต่ดูเหมือนว่าอาหารปัจจุบันถูกแปรรูปและปรุงแต่งมากเกินไป จนเสียคุณภาพในส่วนนี้ไป พืชผักก็ต้องปลูกกันแบบใช้สารเคมีเยอะๆ ใช้น้อยไปก็เจอศัตรูพืชกิน ขายไม่คุ้มต้นทุน สัตว์ก็ต้องเลี้ยงกันแบบอุตสาหกรรม จะปล่อยให้แข็งแรงตามธรรมชาติไม่ทัน ต้องฉีดยา กินอาหารเสริม คิดๆ ดูแล้วของแบบนี้จะมีประโยชน์ตามธรรมชาติหรือ เพราะไม่ได้เกิดตามธรรมชาติเลย
ข้าวแกงนอกบ้านกินทีแทบไม่รู้รสอะไร เอาแค่พอไม่ให้ท้องหิว แต่ทำกับข้าวกินเองกลับรู้สึกอิ่มกายอิ่มใจมากกว่า เรื่องคุณภาพอาหาร ร่างกายเราเองก็บอกได้ว่าของที่เราทานเข้าไปนั้นดีหรือไม่ดี ทานแล้วสบายตัวหรือทานแล้วเป็นทุกข์แก่ตัว อยู่ที่ว่าเจ้าของจะหันมาให้ควา่มใส่ใจต่อความรู้สึกที่ร่างกายบอกบ้างรึเปล่า
